Służba kobiet
"Bo niewieście nie pozwalam uczyć, ani władzy mieć nad mężem, ale by była w milczeniu" (1 Tm 2,12)
W tym zdaniu zawarta jest myśl dotycząca relacji w rodzinie wierzących. W rodzinie, nie w kościele. Wielu teologów interpretuje ten kawałek słowa jako zakaz nauczani przez kobiety w kościele, ale z kontekstu wynika całkiem inny obraz. Chodzi tu o duchowy autorytet w rodzinie.
Nowy Testament został napisany dość późno i wierzący wówczas używali Starego Testamentu. Jeśli chcemy mieć jasny obraz tego, jaka była rola kobiet w kościele pierwszych wieków, trzeba zobaczyć pozycje Bożych kobiet w Starym Testamencie.W księdze Sędziów 2,18-19 znajdziemy słowa:
18. Ilekroć zaś Pan wzbudzał im sędziów, to Pan był z tym sędzią i wybawiał ich z rąk ich wrogów, póki żył ten sędzia, gdyż Pan litował się nad ich skargami...
19. Lecz po śmierci sędziego odwracali się i postępowali jeszcze gorzej...
Sędzią była też kobieta Debora, i te wersety mówią też o niej! Miała taki Autorytet w Panu, że dzięki jej Służbie były dobre owoce w duchowym życiu Izraela!
4. W tym czasie sądziła Izraelitów prorokini Debora, żona Lappidota (Sędziów 4,4)
Biblia nie może zaprzeczać sama sobie. O co chodzi Pawłowi, kiedy mówi, że kobieta ma milczeć? W tym kontekście Paweł pisał o konkretnych przypadkach, w konkretnych wspólnotach, gdzie niepowołane do służby kobiety za dużo sobie pozwalały.
O takich wypaczeniach mówi Jezus w Objawieniu św. Jana 2,20:
20. Ale mam nieco przeciwko tobie, iż niewieście Jezabeli, która się mieni być prorokinią, dopuszczasz uczyć i zwodzić sługi moje, żeby wszeteczeństwo płodzili i rzeczy bałwanom ofiarowane jedli.
Chodzi tu o samozwańcze powołanie, a nie o fakt, że to kobieta uczy! Bo inaczej Jezus powiedziałby, "mam ci za złe, że pozwalasz niewiastom uczyć" Prawdą też jest, że to Ewa była zwiedziona przez diabła, a nie Adam, co sugeruje, że kobiety są łatwiejsze na zwiedzenie, dlatego w Biblii jest stosunkowo mało przykładów kobiet-liderów, mało, ale są! Alleluja!
Bóg daje dzisiaj, szansę dziedziczkom Ewy przez dobre liderowanie zadośćuczynić swemu złemu liderowaniu w raju.
Według Ef 4,11 prorocy są postawieni jako liderzy kościoła tuż po apostołach. Oto wersety, w których jest mowa o kobietach liderach: 2M15,20. Sdz 4,4. 2Krl 22,14. Iż 8,2 BG, Łk2, 36, Dz. 21,19.
Uwaga: za czasów pisania Biblii kobiety były uważane wówczas za istoty niższego rodzaju, i kilka dobrych wersetów o kobietach LIDERACH wystarczało, żeby wywołać podejrzliwość, co do prawdziwości objawienia zawartego w Biblii u wszystkich mężczyzn na świecie i u religijnie nastawionych niewiast. Ale Bogu nie zależy na opinii ludzkiej, a na prawdzie.
Paweł w pierwszym liście do Koryntian, 14,34-35 pisze:
34. Niech niewiasty na zgromadzeniu milczą, bo nie pozwala się im mówić; lecz niech będą poddane, jak i zakon mówi.
35. A jeśli chcą czegoś się dowiedzieć, niech pytają w domu swoich mężów; bo nie przystoi kobiecie w zborze mówić.
W grece jest użyte tu słowo laleo (mówić) oznaczające czynność. Natomiast, kiedy chodzi o przemówienie lub nauczanie istnieje słowo pochodzące od wyrazu rema, retor. Pawłowi chodzi więc nie o nauczanie albo usługiwanie, ale o nie wtrącanie się i nie zakłócanie porządku (wynika to zresztą z kontekstu całego 14 rozdziału)
Wcześniej (1 Kor 11,5) znajdziemy:
5. Każda kobieta, która się modli albo prorokuje z nie nakrytą głową, hańbi swoją głowę.
W tym samym liście Paweł mówi o prorokiniach, przecież prorokuje się na zgromadzeniach ku zbudowaniu kościoła (1 Kor 14,3-4). Kobieta może więc mówić na spotkaniach, jako usługująca, byle z nakryta głową. Wynika z tego, że w 1 Kor 14, 34-35 na pewno nie ma mowy o usługiwaniu kobiet, a o dyscyplinie. O nakryciach głowy przeciwnicy usługiwania kobiet nie mówią, gdyż zostaliby po prostu wyśmiani, chociaż o jednym i o drugim mowa jest w tym samym liście. Ja osobiście nie znam kościołów w Polsce przestrzegających doktryny o nakryciu głowy. Większość zborów zgadza się, co do tego, że chodziło tu o kontekst kulturalno-obyczajowy Koryntu. A gadulstwo wyzwolonych greckich kobiet i ich rozpusta jest znana w całym świecie, i Paweł chciał to ujarzmić, narzucając im wyostrzone normy przyzwoitości.
Wniosek? Trzeba zawsze patrzeć na kontekst całej Biblii. Jeśli w jednym fragmencie napisano, że zdrajca Jezusa popełnił samobójstwo, to nie znaczy, że każdy zdrajca musi robić to samo. Przecież Piotr po zdradzie pokutował. Jeśli w jednym fragmencie jest opisane o milczeniu kobiet, nie oznacza to doktryny o nieusługiwaniu, a o zachowaniu przyzwoitości.
