Historia Kościoła Spichlerz
Wszystko zaczęło się w momencie, gdy Andrzej Stepanov został zaproszony do jednej z bielańskich parafii, by we Wspólnocie Odnowy w Duchu Świętym nauczać Słowa Bożego. Spotkania te szybko zgromadziły wielu uczestników, bo panująca podczas nich atmosfera znacznie różniła się od tradycyjnych zgromadzeń katolickich. To było coś nowego, niezwykłego, z czym żaden z nas - wówczas członków tej wspólnoty - do tamtej pory się nie spotkał. Nagle ten wielki i potężny Bóg, o którym tyle słyszeliśmy, stał się bliski i realny. Ludzie z ożywieniem reagowali na modlitwy pełne miłości i pasji dla Jezusa.
Gdy zaczął się zbliżać okres rekolekcji wielkopostnych, zrozumieliśmy, że jest to świetna okazja do tego, by ogłosić Ewangelię większej ilości mieszkańców osiedla. Dlatego też wyjechaliśmy na post połączony z modlitwą, by z dala od gonitwy dnia codziennego szukać Jezusa i zaplanować trzy dni rekolekcji, w których uczestniczyć mieli nie tylko dorośli parafianie, ale wszyscy uczniowie okolicznych szkół. Rezultat tych przygotowań przekroczył nasze najśmielsze oczekiwania! W trakcie usługi dziesiątki młodych ludzi, słysząc świadectwa o tym, jak Jezus zmienia życie, zapragnęły poznać Go osobiście. Podobnie wyglądały wieczorne msze. Starsi parafianie z wielką otwartością przyjmowali głoszone Słowo i podejmowali odważne decyzje odnośnie przemiany swojego dotychczasowego życia. Po trzech dniach usługi ta lokalna wspólnota z około dwudziestu członków, wzrosła do niemal setki. W naszych oczach był to prawdziwy cud. Bóg przyznał się do nas - tych, którzy dopiero Go poznali, ale poszli za Nim w stu procentach. Nasza wdzięczność dla Niego była ogromna, tym bardziej, że we wszystkich nowo nawróconych głód Boga był tak wielki, że szukali oni każdej sposobności, byle by tylko poznać Go bliżej. Żeby odpowiedzieć na tę potrzebę, oprócz dotychczasowych spotkań czwartkowych, zorganizowaliśmy dodatkowe modlitwy po niedzielnej mszy porannej oraz spotkania domowe. Tłumnie schodzący się na te zgromadzenia ludzie ze łzami w oczach opowiadali świadectwa o tym, jak Jezus uwolnił ich od różnych nałogów, uzdrowił z depresji i scalił rozbite rodziny. Naszej radości i wzruszeniom w obliczu tych wszystkich niesamowitych zdarzeń wprost nie było końca. Psalmista uczy: „Wykrzykuj Panu cała ziemio! Służcie Panu z radością. Przychodźcie przed oblicze jego z weselem! (...) Wejdźcie w bramy jego z dziękczynieniem, w przedsionki jego z pieśnią chwały! (Ps 100, 1-2.4) „Śpiewajcie Panu pieśń nową, na chwałę jego w zgromadzeniu wiernych! (...) Niechaj w pląsach chwalą imię jego, niech grają mu na bębnie i cytrze,” (Ps 149, 1. 3) „Chwalcie Boga w świątyni jego, (...) Chwalcie go na głośnych trąbach, (...) chwalcie bębnem i pląsaniem, chwalcie go na strunach i na flecie! Chwalcie go na cymbałach dźwięcznych, chwalcie go na cymbałach głośnych! Niech wszystko, co żyje, chwali Pana! Alleluja!” (Ps 150, 1.3-6). To właśnie taki rodzaj modlitwy był najbliższy naszemu sercu, a w dodatku wiedzieliśmy, że jest on jedynym otwierającym Bogu drogę do działania w życiu człowieka. Szukaliśmy Jego Obecności każdego dnia. Po zajęciach na studiach spotykaliśmy się w prywatnych mieszkaniach i wołaliśmy w modlitwie, żeby Bóg pokazał nam, co mamy dalej robić, by nie stracić Jego bliskości i by nadal móc widzieć przemienione losy ludzi. Aby przestać być jedynie „wspólnotą domową”, postanowiliśmy wynająć salę i rozpocząć spotkania otwarte dla większej ilości osób. Trzeba przyznać, że Bóg od razu przyznał się do tego kroku wiary (opłacenie wynajętego lokum często przekraczało nasze możliwości finansowe) i zaczął przyprowadzać do nas ludzi spragnionych Bożej Obecności i zmęczonych suchym chrześcijaństwem. Jesteśmy częścią Kościoła Chrześcijan Wiary ewangelicznej który działa na terenie RP od 1929 roku. Jako część tej denominacji, Wspólnota nasza powstała w najlepszych tradycjach reformowanego i ewangelicznego chrześcijaństwa. Na gołym miejscu była głoszona Ewangelia o Zbawieniu i wokół Słowa Bożego zgromadzili się ludzie, którzy stali się fundamentem ewangelicznego zboru. Tak było od wieków. Pasterz nie był urzędnikiem wysłanym na placówkę, oczekiwanym przez starych parafian, ale osobą, która porywała swoją wiarą uśpionych grzeszników do Życia w Duchu. Natomiast ojcem duchowym od wielu lat niezmiennie pozostaje dla nas pastor kościoła „Ambasada Boża” w Kijowie, Sunday Adelaja.
Z końcem 2006 roku minęla dziesiąta rocznica rozpoczęcia naszych wspólnych spotkań. Nie żałujemy ani jednej chwili poświęconej dla Jezusa i oczekujemy jeszcze większych cudów, jakie nasz Drogi Bóg będzie robił dzięki temu, że odpowiedzieliśmy na Jego zaproszenie do wzięcia udziału w tej niezwykłej historii.
